۱۳۹۰ خرداد ۸, یکشنبه

یک سکانس طولانی‌


پنجره از این زاویه‌ای که من می‌‌نشینم
همیشه تکراری است.
همان ساختمان ها.
همان پرچمی که توی باد تکان میخورد.
و همان آسمان.

 تنها تصویر هیجان انگیزش
 درخت‌های دو طرف آن کوچه اند
 که دارند 
به هم
می‌‌رسند.


هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر