...

می‌ خواستم بگویم که من دیگر خوب نشدم،
همانطور ماندم.

مبهوت.

و درست وقتی‌ که روی سبزه‌ها رو به آسمان خوابیده بودم،
توی دلم خالی‌ شد.

و همانطور خالی‌ ماند.

کلمه

کلمه ها، زندگی‌‌ام را
روزها و ساعت‌هایم را
از این گوشه دارند می‌‌جوند و جلو می‌‌آیند

من

توی کلمه‌ها راه می‌‌روم، می‌خوابم، می‌‌نشینم. و کلمه‌ها همینطور همه جا هستند. توی باد، روی زمین، لای برف ها، توی عطسه‌های من، توی نگاه کردنم، توی آب، توی قورت دادن لقمه هایم. نمی‌‌خوابند هیچ. خسته نمی‌‌شوند.

داستان روزی که دنیا تمام نشد

می‌خواهم داستان روزی را بنویسم که دنیا تمام نشد.

و هیچ چیز تکانی هم نخورد

حتا لیوان نصفه یی که دیشب روی میز ماند

حتا من

که صبح بیدار شدم و دیدم

که پروانه‌ها هنوز توی دلم بال می‌‌زنند.

از تو دور می‌‌شوم، دور می‌‌شوم، دور دوور ...

و مرد روی پله که گام می‌‌نهد، می‌‌چرخد. آرام می‌‌چرخد. جوری محتاط که نلغزد.

من می‌‌بینم که ایستاده ام، بی‌ حرکت، ایستاده ام، ایستاده‌ام ... 

 تمام.

چقدر غم بدوش کشد این خاک؟
چقدر؟

...

آدمهای خسته، آدمهای تنها، آدمهای سرگردان، آدمهای دوست داشته نشده، آدمهای فراموش شده، آدمهای خسته خسته خسته.

ریل

قطار یک جور دیگری ست. مسافر را یک طور ذره ذره‌ای از تو دور می‌‌کند. همینطور ذره ذره قلب آدم خالی‌ می‌‌شود. مسافر نشسته است و در امتداد چشمان تو، نزدیک به تو، دور می‌‌شود. فرق دارد با هواپیما. هواپیما یکهو از زمین میکند. دور است. یکهو از یک جایی‌ همه چیز قطع میشود. اما قطار که می‌‌رود تو می‌‌مانی و درازای ریل و ایستگاه خالی‌ و مسافرت که دارد دور و دورتر می‌‌شود.